MENU

Bangkok
Phimai
Thailand

Reisverslagen
Diverse Thaise zaken

Andere reizen


ga 1 pagina terug

THAILAND: 1 december 2006 – 6 januari 2007
deel 1: Bangkok en Phuket

De reis begint met een eerste week in Bangkok We hebben besloten een cursus Traditionele Thaise massage te volgen bij de Wat Po. De cursus begint op maandag 4 december en duurt vijf dagen. Somsong komt in een Thaise groep en ikzelf kom in een internationale groep met Duitsers, een Finse, Fransen, een Amerikaan en iemand uit Wales.
Het is een week hard werken, want er wordt vanaf het eerste moment volledige inzet vereist. Dat is dus 6 uur per dag masseren en gemasseerd worden. Alles gebeurt op de grond, dus dat is constant op de knieën of op de hurken werken en dat is voor een westerling, die altijd gewend is om op stoelen te zitten lastig. Mijn knieën gaan in de loop van de week steeds meer zeer doen. Daarnaast is er veel concentratie vereist, omdat er nauwlettend gelet wordt op het feit of je de juiste grepen wel doet in de juiste volgorde.
Na de 2e dag verzucht ik doodvermoeid “Ik ga niet meer verder!!” om de volgende morgen te constateren, dat de vermoeidheid weer voor het grootste deel weg is en ik toch nog wel aardig de volgorde van de grepen in mijn hoofd heb. Dus ga ik er weer voor! Die morgen blijkt dan ook, dat ik niet de enige ben in de groep met dat gevoel. Vrijwel iedereen heeft het. Onze Thaise lerares bezweert ons dat dat van voorbijgaande aard is en daar blijkt ze ook gelijk in te hebben, want de hele groep legt met goed gevolg het examen af op vrijdagmiddag.
De groep van Somsong doet op zaterdag examen en ook hij slaagt. Beide zijn we nu gediplomeerd masseur, dus Nederland, kom maar op!!
Ikzelf ga die zaterdag in de buurt aan de wandel en neem o.a. een kijkje bij de drukte bij het altaar bij het Erawanhotel.

Zondagmorgen vroeg ga ik naar het Lumphinipark om te zien hoe het sportieve deel van Bangkok daar aan de gang gaat. Het is er druk: er wordt gejogd, gefietst, snel gewandeld, aan vreemde apparaten doen mensen allerlei oefeningen, een groep Thaise dames doen een soort aerobics, anderen doen tai chi-oefeningen en nog weer anderen zijn met volle overgave de tango en ballroomdansen aan het leren. Leuk om de actieve mens zo lekker bezig te zien. Ik wandel er maar wat doorheen en maak foto’s.

Nadat ik Somsong uit het hotel heb opgehaald gaan we naar de Chatuchak weekendmarkt. Ook hier een enorme drukte, al zijn de bezoekers hier met heel andere dingen bezig dan in het park. Chatuchak is een stad op zich: werkelijk alles is te koop en de markt is keurig opgedeeld in “afdelingen”: kleding, 2e handskleding, dieren, planten, meubels, enz.

Maandagmorgen gaan we met 1-2-GO Airways naar Phuket. Dus we vertrekken weer vanaf het nieuwe grote vliegveld Suwannaphum. Het begint al met 1,5 uur vertraging. Dan moet er ingecheckt worden, wat door het zeer trage computersysteem eindeloos duurt. Per 5 minuten worden er instapkaarten en bagagelabels geproduceerd wat zeer lange wachtrijen tot gevolg heeft.
Daarna is het wachten in de wachtruimte. Natuurlijk is wachten altijd vervelend, zeker op een vliegveld, maar hier is het helemaal deprimerend. Alles is grijs: de muren, de vloer, de stoelen en de toiletpotten tot aan het toiletpapier toe. De ontwerper van het vliegveld had beslist geen vrolijke natuur door alles zo grauw te maken.
Uiteindelijk mogen we het vliegtuig in en daar begint werkelijk een staaltje van de modernste techniek die ze hebben toegepast op dit spiksplinternieuwe vliegveld. Een juffrouw gaat bij een deur staan, doet de deur open en controleert de instapkaarten. Wij moeten naar een bus lopen, die ons over het vliegveld vervoert en bij een vliegtuig stopt en via een ouderwetse trap mogen we dan naar binnen! Werkelijk de nieuwste technische snufjes zijn toegepast. :)

Een ander staaltje van moderne techniek en organisatie maken we mee als we geland zijn op Phuket. Nu is dit geen groot vliegveld, maar wel internationaal. We komen vrijwel gelijktijdig aan met een Boeiing 747. In eerste instantie wordt de bagage van beide vliegtuigen nog gescheiden; Phuket heeft tenslotte 2 bagagebanden. Maar dan vindt men het plotseling makkelijk om alles op één bagageband te gooien. Dat gebeurt zonder aankondiging, dus de chaos is compleet: 500 mensen bij een kleine bagageband en iedereen wil vooraan staan!!
Nadat we uiteindelijk onze bagage bemachtigd hebben moeten we nog van het vliegveld weg zien te komen. Buiten heerst een enorme chaos van minibusjes, taxi’s, bussen en particuliere auto’s. Iedereen moet door een betaalpoort heen om bij het vliegveld weg te kunnen en daar zit maar één meneer om de betalingen in ontvangst te nemen. Maar ach, het is vakantie, dus waar zou je je druk over maken. Nog een uurtje wachten in een file kan op zo’n reisdag nog wel.

Het weekje Patong Beach is voor een groot deel besteed aan het opzoeken van oude vrienden. En verder relaxen na alle inspanningen in de grote stad. Uiteraard bezoeken we een aantal bars voor een show, we kijken naar de dansende katoey op Bangla. We gaan ook nog een avondje naar Simon’s Cabaret. Dit moet het helemaal hebben van de uitbundige glittercostuums en de decors, want de show bestaat voornamelijk uit een serie nummers waar omgebouwde heren allerlei robotachtige bewegingen maken: een stapje links, een stapje rechts, draaien en wapperen met de handen. En dan vooral de glimlach, waarbij de lippen absoluut niet mogen bewegen.

Op 16 december maken we een drie-eilandentocht met een speedboat: Khai Nok, Khai Nak en Khai Nui. Een prachtige tocht met verschillende mogelijkheden om te snorkelen. Het koraal en de vele verschillende vissen zorgen ervoor dat het een zeer leuke en interessante tocht is, die zeker voor herhaling vatbaar is.

REISVERSLAG 2006