MENU

Bangkok
Phimai
Thailand

Reisverslagen
Diverse Thaise zaken

Andere reizen


ga 1 pagina terug

Thailand: 13 t/m 17 december 1993
deel 1: Bangkok - Nongkai - Udon Thani

Een reis om een ‘jubileum’ te vieren met Gerda en Jan. We hebben elkaar op de Thailandreis van 1988 leren kennen en sinds die tijd ontmoeten we elkaar regelmatig om in Amsterdam Thais te eten.

We vliegen voor deze reis met Pakistan Airlines en dat betekent een tussenstop in Damascus en een overnachting in Karachi, zodat we pas de volgende dag aankomen. We checken in bij het Rembrandt Hotel, lopen een rondje over de toeristische nachtmarkt van Sukhumvit en eten in het Seafood restaurant, een restaurant met een roze interieur, dat door TL fel verlicht wordt.
Niet direct sfeervol, maar het eten is een belevenis apart. Je koopt eerst alle ingrediënten zelf in een supermarkt, rekent af bij de kassa en dan loopt een juffrouw mee naar de tafel waar je wilt zitten. Daar neemt een ober het van haar over. Met hem bespreek je hoe je alles bereid wilt hebben. Vervolgens wordt het eten in een enorme openluchtkeuken klaar gemaakt. Leuk om mee te maken en erg lekker.
De prijs blijkt ontzettend mee te vallen: bijna 1000 baht voor 3 personen (100 baht is ong. hfl. 6,--). Goed, dat is voor Thaise begrippen wel duur, maar de entourage en de kwaliteit waren prima. Omdat we natuurlijk alle ingrediënten al betaald hadden doet de rekening na het eten wat merkwaardig aan: er staan bedragen op voor de bereiding van het eten, de bediening en voor het openen van de fles wijn.

De volgende morgen gaan we eerst naar het station om kaartjes te kopen voor de nachttrein van morgen. Een kaartje naar Nongkai kost slechts 315 Baht p.p.
Toen naar Chinatown, dat hier in de buurt ligt om wat rond te kijken, maar het wordt uiteindelijk een tocht van een paar uur door de klongs van Bangkok. (Kijk voor een uitgebreide beschrijving hiervan bij "oplichters" in de rubriek 'Gewoontes en gebruiken', want we zijn er in getrapt!!)

Daarna bezoeken we het Grote Paleis. Een indrukwekkende hoeveelheid prachtige gebouwen.
’s Avonds gaan we op zoek naar het rolschaatsrestaurant ‘Thumnak Thai’, maar kunnen het niet vinden en eindigen in een ander restaurant met Thaise dansen.

Met de busboot varen we de volgende morgen naar de Koninklijke Prauwen. Deze zijn prachtig uitgevoerd en worden goed geconserveerd voor speciale gelegenheden. Ze mogen niet gefotografeerd worden.
Na de lunch gaan we naar het Nationaal Museum, dat om 16.00 uur blijkt te sluiten. We mochten er voor niets in want we waren een half uur voor sluitingstijd, dus al te laat. We hebben dan ook maar één hal kunnen zien. Volgende keer beter.
De Wat Arun kunnen we nog wel bezoeken. Dit is een schitterende tempel met veel mozaïekwerk. Het is niet voor niets het symbool voor Bangkok.
Om 20.30 uur vertrekken we met de nachttrein naar Nongkai.

Hier komen we om 7 uur aan na een zeer koude nacht in de trein. Buiten is het zo vroeg ook niet echt warm al loopt de temperatuur in de zon gelukkig wel snel op.
We nemen kamers in Mut Mee, dat aan de rivier de Mekong ligt. De kamers zijn eenvoudig en er is een gemeenschappelijke badkamer.
's Morgens eerst de stad in voor informatie over mogelijkheden om naar Laos te komen, want dat is ons uiteindelijke reisdoel. Helaas geen resultaat. Buiten de officiële wegen om blijkt het onmogelijk. Je zou dan 5 dagen moeten wachten op een visum en dat gaat ons te lang duren.

's Middags fietsen gehuurd om naar de Wat Khaek te gaan. Eigenlijk is dit geen traditionele tempel; het is meer een soort rare beeldenverzameling, die door een Vietnamese monnik in de jaren '70 is neergezet. Wel heel apart om te zien. Vervolgens naar de Wat Po Chai gefietst.
's Avonds op de rivier gegeten en wat door de stad gelopen.

Na de lunch gaan Jan en ik naar de kapper. We hadden er eentje ontdekt met ladyboys en dat leek ons wel leuk. Daar zijn we prima behandeld: wassen, knippen, massage, scheren. We mochten net zo lang blijven zitten als we wilden, want de boys vonden het wel gezellig met die farang. We kregen ook nog een cola en vooral een hoop plezier. En de rekening bedroeg tenslotte toch maar 100 baht p.p.
's Avonds lekker gegeten in het guesthouse en daarna uit in de disco van het Grand Hotel en de avond afgesloten in de naastliggende Nongkai Inn, een restaurant waar een bandje met zanger en zangeres muziek proberen te produceren.

Om 10.00 uur vertrekken we met de bus naar Udon Thani en nemen onze intrek in het Queen’s Hotel.
's Middags Udon in, een doorsnee stad, waar we eten, drinken en winkelen. We horen in een winkelgalerij dan een song, die je nu overal hoort: Broken Heart Woman van Jessica Jay. Je wordt er gek van, maar dat betekent dat deze dus wel mee naar Nederland genomen moet worden. Voor de 'memories'. Bij het stalletje meteen maar drie bandjes gekocht, zodat we er alledrie eentje hebben als herinnering aan de disconachten in Thailand.
Toen was het weer tijd voor een biertje, dat we nuttigden in de Rock Pub: bij binnenkomst gaat het licht aan, zodra je zit gaat het licht weer uit en zit je in het schemerdonker. We zijn de enige klanten voor de 4 dames in lange rokken met lange splitten die ons om beurten bedienen van bier en vuur. Zodra we weer een paar slokken gedronken hebben, staat één van hen op om onze glazen bij te vullen. De dames wisselen elkaar keurig af bij deze werkzaamheden. De taalbarrière verhindert een gesprek, maar ze waren wel erg vriendelijk en gastvrij.
We eten 's avonds in Donut House (hoe Thais toch). Na heel erg lang wachten, kwam er een prima maaltijd.
Tot slot weer naar een disco, want die hadden we ’s middags ontdekt. Al pakte dit wat anders uit dan we gedacht hadden: de enigen die dansten waren de schaars geklede meisjes, die graag een centje wilden verdienen. Wij hoefden alleen maar te blijven zitten en eventueel een keuze te bepalen voor als je geïnteresserd was. Dat hebben we maar aan de Thai overgelaten.

REISVERSLAG 1993