MENU

Bangkok
Phimai
Thailand

Reisverslagen
Diverse Thaise zaken

Andere reizen


ga 1 pagina terug

Rood beheerst Bangkok (en Thailand)

Op 20 maart 2010 vertrekken we naar Bangkok voor onze jaarlijkse vakantie in Thailand. Vanaf 12 maart zijn er demonstraties in de hoofdstad door de zgn. roodhemden, aanhangers van de in 2006 afgezette premier Thaksin, die inmiddels is veroordeeld voor fraude en corruptie en in het buitenland verblijft.
De eerste dag van de demonstraties (12 maart) werden een miljoen demonstranten verwacht, maar er kwamen slechts 65000 opdagen. Dat neemt overigens niet weg, dat vanaf die dag delen van Bangkok bezet worden en het verkeer ontregeld wordt.
Hadden we eerst nog een beetje hoop, dat alles op 20 maart over zou zijn, helaas, men demonstreert nog steeds.
We blijven alleen de eerste dag in Bangkok en zien op de weg van de luchthaven naar ons hotel slechts 5 roodhemden, die met een vlag zwaaien. Verder hebben we geen last van de demonstraties; ze zitten ver weg.
Gedurende de rest van de vakantie, die we voornamelijk in de Isan doorbrengen, valt het op, dat men in het algemeen niet erg geïnteresseerd is in de demonstraties in Bangkok. De algemene reactie is: “Of je nu de ene regering of de andere hebt, het is allemaal één pot nat. Ze zijn allemaal corrupt en ze zitten er alleen maar voor hun eigen belang: zakken vullen!”


Ik probeer via kranten en TV een beetje op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen, maar ik begrijp er niet veel van. Sowieso is het vreemd, dat een betrekkelijk kleine groep de gelegenheid krijgt om Bangkok te ontwrichten. Ze hebben op een gegeven moment het kruispunt bij Central World bezet en dwingen daarmee een aantal belangrijke winkelcentra te sluiten. Deze lijden een miljoenenverlies en het is nog maar de vraag of het personeel dat daar werkt wordt doorbetaald. Dus ook is er veel persoonlijke schade. Mensen die nu met de skytrain moeten in plaats van de bus, zijn ook veel meer geld kwijt. Zo hebben duizenden mensen nadeel van deze demonstraties, maar er is nauwelijks tegengeluid. De Bangkokker ondergaat het lijdzaam.
En dat duurt weken! De roodhemden hebben een eigen TV-zender, zodat in het hele land hun verhaal gehoord kan worden, want bij de demonstraties zijn constant toespraken. Dat je dat als demonstrant kunt volhouden.... Dat begrijpen je pas als je weet, dat iedere demonstrant 500 baht per dag + eten krijgt. En dat is meer dan wanneer je werkloos thuis zit. Ook taxichauffeurs en motorrijders die vanuit het land demonstranten komen brengen, krijgen een behoorlijke vergoeding. Demonstreren vanwege idealen? Nee, vanwege een inkomen! Nu begrijp ik ook waarom de mensen liever niet naar huis gaan, want dan hebben ze geen inkomen meer.
De regering probeert met een aantal gesprekken met de roodhemden tot een oplossing te komen. Deze gesprekken worden rechtstreeks op de TV-zenders uitgezonden, zodat geen van beide partijen ook maar één stap zal zetten in de richting van de ander. Dan ga je immers af voor de achterban? Meneer Abhisit, de huidige premier, doet dat onder het mom van “openheid” in zijn opvatting van democratie. Maar het is natuurlijk wel onnozel als je denkt op die manier tot een oplossing te kunnen komen.
Maar afijn, er blijft dus een patstelling: niemand wil ook maar iets toegeven. De rechter wordt ingeschakeld en er komen arrestatiebevelen voor de leiders van de roodhemden. De politie gaat achter ze aan, maar ze kunnen vrij makkelijk ontsnappen. Dus gebeurt er nog steeds niets, behalve dat er bij het Lumpinipark nieuwe barricades worden opgeworpen en een heel tentenkamp ingericht ter ondersteuning van de demonstranten.
Bangkok gaat echter gewoon door. Men vindt het lastig, maar ja, het is nu eenmaal niet anders.
Als ik met een taxi naar het hotel terugkeer ga ik over een snelweg, waar drie roodhemden een rijstrook hebben afgezet met drie pionnen. Ze slapen; het verkeer voegt netjes in en rijdt om ze heen. Lijdzaamheid? Beleefdheid? Thaise passiviteit? Geen idee, maar het is natuurlijk idioot dat zoiets kan.
De avond ervoor hebben tegendemonstranten staan protesteren, omdat er blijkbaar toch ook mensen zijn, die er genoeg van beginnen te krijgen. Vanuit het kamp van de roodhemden wordt er op ze geschoten: 1 dode, 80 gewonden.
Op de laatste dag van mijn vakantie loop ik nog even richting Silom en zie daar veel militairen, politie en prikkeldraad. Ik ben blij, dat ik vanavond terugga naar Nederland, want de sfeer is grimmig.

Op 17 mei is de situatie behoorlijk geëscaleerd en lijkt Bangkok een oorlogsgebied. Foto's

 

BANGKOK